زنان در محل سوگواري دو دسته مي شوند و در برابر هم مي ايستند و بيشتر آنان پيراهن تيره رنگ بلندي كه تا روي پا مي رسد در بردارند و سربندهاي سياهي به سر بسته اند و پياپي با حركت هاي يكنواخت صورت خود را با پنجه هاي دست مي خراشند و با هم به آرامي (وِيْ وِيْ) مي گويند. به صداي آنان همة مردم ده دست از كار مي كشند و به محل سوگواري مي شتابند، حتي كودكان نيز گرد مي آيند و مانند پدران و مادران خود گريه و شيون مي كنند. در اين هنگام گروهي از زنان روستاهاي نزديك كه با شنيدن آواز (چمر) براي سوگواري از راه رسيده اند ، به صف زنان ايستاده نزديك مي شوند. [9]
دو دستة نخستين درهم مي آميزند و به آهستگي به پيشواز آنها مي روند. زنان تازه رسيده هم مانند ديگران دست به شيون مي گذارند و از كساني كه بيش از ديگران بي تابي نشان ميدهند، دلجويي مي كنند و بار ديگر همگي، دو دسته مي شوند و برابر هم مي ايستند و به زاري و شيون مي پردازند.
در
گوشة ديگري ، مردان ، جدا از زنان، دست به
سينه يا در حالتي كه دستها را آزاد به
پايين انداخته اند، در صفي ميايستند و هر
چند دقيقه اي يكبار باهم «اِيْ دايْ اِيْ
بييايْ» (اي داد اي بيداد) مي گويند و آهسته
مي گريند. گاهي نيز مانند زنان چهره خود مي
خراشند.
)
يك زن سوگوار (لُر) با جامه سياه
)
)
)
)
)
)
)